Overwinteren onder de Turkse zon

Nieuwe trend: overwinteren onder DE TURKSE ZON
(artikel uit ANBO Magazine, tekst Fréderike Geerdink)

De huizenprijzen zijn er laag, de zon schijnt er vrijwel altijd en volgens de Nederlanders die er hun winters doorbrengen is de sfeer er ontspannen, open, vriendelijk en gastvrij. Zuid-Turkije is de ideale plek voor wie wil ontsnappen aan de Hollandse kou.

OP OER-HOLLANDSE klompen loopt John Slot (65) zijn bezoek tegemoet. Speciaal aangeschaft voor Turkije? “Nee hoor, het loopt gewoon lekker”. Het huis waarin hij en zijn echtgenote Ingrid (62) wonen is overwoekerd met bougainville, binnen is de inrichting klassiek Hollands. Zeven jaar geleden kochten John en Ingrid dit huis, en ze willen er echt nooit meer weg. Het leven in Turkije is goed, vinden ze. Zeker op de plek waar zij hun huis kochten; in Alanya aan de Turkse zuidkust. Daar hebben ze alles wat hun leven de moeite waard maakt: een internationale vriendenkring, hartelijke lokale bewoners, vrijwel altijd mooi weer, en vooral de ongedwongen Turkse sfeer die ze doet denken aan het Nederland van zo een 50 jaar geleden. De praktische voorzieningen zijn ook prima: het internationaal vliegveld van Antalya op twee uur rijden, uitstekende medische voorzieningen en winkels waar alles te koop is. “Er is in zeven jaar wel veel veranderd”, zegt Ingrid. “Toen we hier voor het eerst kwamen, scharrelden er nog kippen op straat en zat de belangrijkste weg vol kuilen. Het Turkse gevoel is er een beetje af, maar die modernisering heeft natuurlijk ook zijn voordelen.


GOED GEREGELDE GEZONDHEIDSZORG


Turkije is langzaamaan aan het worden wat Spanje ooit was: een land waar meer en meer Nederlandse senioren een huis kopen (of huren) om de winters door te brengen, of zelfs om er permanent te gaan wonen, zoals John en Ingrid. En gezien de omstandigheden in Turkije is dat niet zo gek: de huizenprijzen zijn er laag, het leven is er stukken goedkoper dan in Nederland, aan de zuid- en westkust is het weer het grootste deel van het jaar zomers of lenteachtig. Daarbij is Turkije de afgelopen jaren zo gemoderniseerd dat je om iets als goede gezondheidszorg ook niet verlegen hoeft te zitten. Nederlanders vestigen zich vooral in de regio Antalya, Turkije’s gunstige regio wat het weer betreft: zelfs in december en januari kan het hier nog gewoon lekker twintig graden worden.

Zo zitten Kees en Gré van Manen (71 en 68 jaar) midden in december prinsheerlijk in het zonnetje op hun balkon, in een heel gewoon rustig woonwijkje in Alanya, een stad met ruim 90 duizend inwoners. Ter illustratie vertelt Gré over de keer dat ze voor het eerst boodschappen ging doen in het kruidenierszaakje op de hoek: “Ik had een biljet van 50 lira bij me, terwijl de boodschappen maar 6 lira waren. De kruidenier had niet zoveel wisselgeld en zei: “Kom dan morgen maar betalen”. Ik was stomverbaasd: die man had mij nog nooit gezien en vertrouwde me meteen volledig! Voor mij staat dat symbool voor hoe ontzettend aardig de Turken zijn en hoe goed de sfeer hier is.


GOED RONDKOMEN MET EEN NEDERLANDS PENSIOEN

Kees en Gré brachten vroeger hun winters in Spanje door, ze reden daar dan zelf naar toe in hun camper. Maar Spanje werd duurder, de camper werd van de hand gedaan en toen zochten ze een alternatief. Via een bevriend Nederlands echtpaar uit Spanje kwam Zuid-Turkije in beeld. “We hebben niet zo veel pensioen. We betalen hier € 300,- per maand huur en omdat het leven hier veel goedkoper is dan in Nederland, komen we zo prima uit”.
Het echtpaar verdient ook wat bij en wel met het bakken van krentenbrood en koekjes, al worden ze van de opbrengst zelf financieel niets wijzer: die gaat naar de Nederlandse kerk in Alanya. Daar is welke zondag een dienst met om de twee tot drie maanden een andere voorganger die speciaal wordt ingevlogen uit Nederland. “Het is een leuke groep Nederlanders hier in en rond Alanya”, vertelt Kees. “Allemaal positief ingestelde mensen. Een deel komt naar de kerk, maar er is ook een Nederlandse vereniging en er zijn een paar horecagelegenheden die door Nederlanders worden gerund”. “Niet dat wij daar erg vaak komen hoor”, vult Gré aan. “Zonde van het geld. En als we buiten de deur eten, bijvoorbeeld als er bezoek is uit Nederlands, vind ik het leuker om naar een Turks restaurant te gaan”.


De Zorg
In de toeristische gebieden aan de zuid- en westkust van Turkije is de gezondheidszorg uitstekend. De staatsziekenhuizen zijn wat ouderwetser en hebben langere wachttijden, maar privéklinieken is de kast wel wat groter dat de kosten hoger uitvallen dan die in Nederlands zouden zijn, wat problemen kan geven bij de vergoeding die de verzekering uitkeert. Vraag de details na bij uw eigen zorgverzekeraar. Extra kosten voor privézorg kunnen vaak gedekt worden met een aanvullende verzekering.


Voor elk wat wils dus, in Alanya en omgeving, net zoals in de meeste Turkse badplaatsen. In de meeste grotere restaurants en cafés wordt wel wat Nederlands of Engels gesproken. In de vele lokale restaurantjes kun je genieten van Turkse specialiteiten. Een mooi strand naast de deur en op een steenworp afstand prachtige natuur, waar het bijvoorbeeld heerlijk picknicken en wandelen is. De meeste steden en stadjes aan de kust hebben een oud gedeelte met gezellige haventjes en met in Alanya bijvoorbeeld een voormalig fort, maar er zijn ook moderne winkel- en horecaboulevards.

Ook Kees (69) en Marry (73) van der Have hebben zich er gevestigd. Ze wonen in Mahmutlar, dat nu vrijwel aan Alanya is vastgegroeid. Mahmutlar heeft een mooi strand, brede en schone straten en meer dan genoeg winkeltjes voor de dagelijkse behoeften. Kees en Marry kochten een appartement op de tiende verdieping van een vakantiecomplex: zeven woontorens met luxueuze appartementen, in een halve cirkel geplaatst, met in het midden prachtig aangelegde zwembaden, tennisbanen, een speeltuin en andere voorzieningen.

Onderin één van de woontorens is nog een zwembad, een sauna, Turks bad en een fitnessruimte. Helemaal af is het complex nog niet, de winkel bijvoorbeeld zijn nog niet open, maar dat komt voor het aankomende toeristenseizoen begint nog in orde.

Het balkon van Kees en Marry biedt uitzicht over de heuvels, de zee en hier en daar een plukje huizen met een moskee. Kees: “De oproep van de moskee hoort bij de sfeer van Turkije, wij vinden dat wel wat hebben”. De Turkse cultuur is heel open. We voelen ons nooit buitengesloten, zelfs al spreken we de taal niet”. Kees richtte ruime en jaar geleden de Nederlandse kerk op, en sindsdien heeft Alanya alles waaraan hij en zijn vrouw behoefte hebben. “Officieel wonen we in Nederland bij onze dochter”, zegt Kees, “maar eigenlijk zijn we steeds vaker hier. Het is langzaamaan ons hoofdverblijf aan het worden”. Kees is actief in de lokale Nederlandse gemeenschap, werkt ook een paar uur per week voor een plaatselijke makelaar, en het echtpaar kent de stad en de omgeving inmiddels ook op hun duimpje.



De financiering
De onroerend goed prijzen lopen natuurlijk erg uiteen, maar voor een doorsnee appartement kun je voor ruim onder de € 100.000,- klaar zijn. Een vrijstaande, kleine villa kost vaak tussen de € 150.000,- en € 180.000,-. Prijzen zijn vanzelfsprekend erg afhankelijk van de exacte ligging, de staat van onderhoud en de voorzieningen. De in Nederland gevestigde Demir-Halk bank heeft de zogenaamde Turkije Hypotheek, bestemd voor particulieren die in Nederland wonen. Sinds kort verstrekken ook Turkse banken hypotheken aan buitenlanders, tegen normale rentes. De voorwaarden verschillen per bank, dus laat u goed voorlichten. Zelf financieren kan bijvoorbeeld met de overwaarde van het eigen huis in Nederlands of, voor degenen die de overstap definitief willen maken, door het huis in Nederland te verkopen. Overigens is Turkije ook heel toegankelijk voor mensen die willen huren: de huurmarkt is prima toegankelijk voor buitenlanders en de huren zijn laag en altijd onderhandelbaar.



INTERNATIONALE EN LOKALE SFEER

Inci (55) en Victor (55) Houtkamp bewonen een verdieping van een huis tegen één van de heuvels van Alanya en kijken uit over de stad. Ze hebben hier vrienden van allerlei nationaliteiten en kunnen het ook prima vinden met hun Turkse bovenburen, die eigenaar zijn van hun appartement. Inci (de Turkse naam die ze aanneemt als ze in Turkije is): “We wonen hier op een rustig plekje, maar als ik de heuvel afloop, sta ik ook zo midden in het centrum.”Hun dagen zijn gevuld met… ja, met wat eigenlijk? “Rust vooral”, zegt Victor. “Rustig opstaan met de Turkse radio aan, naar de buurtbakker voor vers brood, een wandelingentje door de haven of als het erg mooi weer is naar het strand, thuis lunchen of buiten de deur in het zonnetje”. Inci houdt een weblog bij, samen doen ze pogingen het Turks onder de knie te krijgen en ze maken af en toe een reis binnen Turkije. Inci: “we vervelen ons nooit. En als we in Nederland zijn, valt ons altijd op hoe gejaagd iedereen is”. Het stel heeft veel gereisd en ze vroegen zich overal waar ze kwamen af of ze er zouden willen wonen. Bij nadere beschouwing viel Indonesië af vanwege de onzekere omstandigheden wat betreft een verblijfsvergunning. De Portugese en Spaanse kust vonden ze te vol en ze wilden ook niet in een complex of stad terecht komen waar alleen maar Nederlanders zitten. Victor: “Maar in Turkije, en speciaal in Alanya, zeiden we: Ja, dit is het! Een internationale gemeenschap, maar ook nog duidelijk en lokaal leven. Strand, bergen, altijd lekker weer, een behoorlijk doorzichtige bureaucratie. Ideaal”. De meeste Nederlanders noemen hun leven in Turkije perfect. Ze zeggen nooit meer weg te willen en zelfs liever in Turkije begraven te worden dan in Nederland. Ingrid Slot: “Niet alleen het weer straalt hier, de Nederlanders die hier wonen ook”.


NIET MEER MOE OF DEPRESSIEF


Gré van Manen wordt zelfs een beetje emotioneel als ze vertelt hoe haar echtgenoot is opgeknapt sinds ze veel tijd in Turkije doorbrengen. “Hij heeft jaren geleden een paar hartinfarcten gehad en was in Nederland eigenlijk altijd moe en zelfs wat depressief. Maar zodra we in Turkije zijn, knapt hij op. Laatst liepen we in de stad en toe zei hij: Gré, ik voel me hier zo goed! Wat een rijkdom is het, als je een plekje op de aardbol vindt dat dát gevoel oproept”.